16. வியூகம் - (சிறுகதை)
வெலிகம ரிம்ஸா முஹம்மத்
நடேசன் - லீலா தம்பதியினருக்கு குமார், அருந்ததி என்ற இரண்டு பிள்ளைகள் இருந்தனர். செல்வந்தப் பெற்றார்களான இவர்கள், இந்த பிள்ளைகளை மிகவும் செல்லமாக வளர்த்து வந்தனர். மிகவும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வந்த இந்தக் குடும்பத்தில் ஊரவர்களின் கண் பட்டது போல நடேசன் தனது நாற்பதாவது வயதிலேயே அகால மரணமடைந்தார். செல்வச் செழிப்பில் வாழ்ந்து வந்த லீலா பத்து வயதுக்கும் குறைந்த இரண்டு பிள்ளைகளோடு தனித்துப் போனாள்.
நாட்களின் நகர்வில் நடேசன் சம்பாதித்து வைத்த சொத்துக்கள் கரையத் தொடங்கின. குழந்தைகள் இருவரையும் வளர்த்தெடுப்பதில் அவள் பெரும் போராட்டங்களுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள். பிள்ளைகளின் படிப்புச் செலவு, வாழ்க்கைச் செலவு போன்றவற்றை சமாளிக்க லீலா மிகவும் போராடிக்கொண்டிருந்தாள். தனது பொழுதுபோக்கிற்காக, கற்று வைத்திருந்த தையல் கலையே லீலாவுக்கு, வாழ்க்கைச் செலவுகளை ஈடுசெய்ய ஓரளவுக்குக் கைகொடுத்தது. குழந்தைகள் இருவரையும் ஒற்றுமையாக வளர்ப்பதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தி வந்தாள் லீலா. குமாரும் தாயாரோடும் தங்கை அருந்ததியோடும் மிகவும் அன்பு வைத்திருந்தான்.
காலச்சுழற்சியில் வாழ்க்கைச் செலவுகள் கூடிக் கொண்டே சென்றன. வறுமைப்புயல் இவர்களையும் பந்தாடியது. இருந்தாலும் தாயாரின் அன்பான வளர்ப்பில் அவர்கள் மூவரும் மிகவும் ஒற்றுமையாகவே வாழ்ந்து வந்தார்கள். பாடசாலைக்குச் சென்றுவிட்டு வந்த பிள்ளைகள் இருவரும் மாலையில் வீட்டு முற்றத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள். லீலா தனது ஒரே மகன் குமாரை விளையாடுவதற்குக்கூட வெளியே அனுப்பமாட்டாள். தனது கண்களுக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்வாள்.
மாலை மங்கி இருள் சூழும் வேளைகளில் வீட்டு முற்ற வெளியில் குழந்தைகள் விளையாடியதை நிறுத்திவிட்டு, கை கால் முகம் கழுவ வைத்து தினமும் படிக்க வைப்பாள். காலப்போக்கில் தந்தை இல்லாத குறையையும் மறந்து பிள்ளைகள் தாயின் பாசத்தில் திளைத்திருந்தார்கள். இரவு வேளைகளில் தூங்கும் போது தாயாரின் இரு பக்கங்களிலும் இரண்டு பிள்ளைகளும் சாய்ந்துகொண்டு லீலாவிடம் கதை கேட்பார்கள். லீலாவும் ஒவ்வொரு இரவு வேளைகளிலும் தெனாலிராமன் கதை, பாட்டி வடை சுட்ட கதை, பாரி - தேர் கதை, ஒளவை - நெல்லிக்கனி கதை, குசேலர் கதை, முல்லா நசுருதீன் கதை என்று தினமும் ஒவ்வொரு கதையைக் கூறிக்கொண்டு வருவார். பிள்ளைகளுக்கும் கதைகளைக் கேட்டுக்கொண்டே தூங்குவது பிடித்திருந்தது.
அப்படித்தான் ஒருநாள் லீலா, நல்லதங்காளின் கதையைக் கூறினார். இந்தக் கதையைப் பிள்ளைகள் இருவரும் மிகவும் கவலையோடு கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் பிள்ளைகள் இருவரும் வளர்ந்து பெரியவர்களானாலும்கூட ஒருவருக்கொருவர் ஒற்றுமையாக இருந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் எந்த நிலை வந்தாலும், ஒருவரை ஒருவர் விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது என்றும் லீலா பிள்ளைகள் இருவரிடமும் சத்தியத்தை வாங்கிக்கொண்டாள். குமாரும் அருந்ததியும் அவ்வாறே இருப்பதாக தாய்க்கு உறுதியளித்தனர்.
00000
அருந்ததியும் இப்போது இருபது வயதுகளைக் கடந்துகொண்டிருக்கிறாள். குமாருக்குப் பதின்மூன்று வயதுதான் ஆகிவிட்டிருந்தது. அவன் இன்னும் கட்டைக் காற்சட்டையோடுதான் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். தந்தையில்லாத நிலையில் தாய் லீலாவே, அருந்ததிக்கு நல்ல வரன்களைத் தேட வேண்டிய சூழ்நிலையில் இருந்தாள். லீலா தேடிய பல வரன்களில் அருந்ததியின் தலையெழுத்து ரகுவோடுதான் அமைந்திருந்தது. ரகு சாதாரண குடும்பத்திலிருந்து வந்தவன். இருந்தாலும் அருந்ததியோடும் அவளது குடும்பத்தோடும் ஐக்கியமாகிவிட்டான். குமாரையும் தனது செலவில் நன்றாகப் படிக்க வைத்தான். பல்வேறு கவலைகளுடன் மன அழுத்தத்திலிருந்த லீலா கடவுளின் கிருபையால் இக்காலங்களில் சற்று நிம்மதியாக இருந்தாள்.
குமாரும் இப்போது வளர்ந்துவிட்டான். அயல் நகரங்களுக்குச் சென்று படித்து வந்ததால் அவனுக்கு ஊரில் மட்டுமல்லாமல் வெளியிலும் அதிகமான நண்பர்கள் இருந்தனர்.
ரகு - அருந்ததி தம்பதியினருக்கும் ஆஷா, நிர்மலா, அருண் என்று மூன்று பிள்ளைகள். மூவரும் நன்றாகப் படித்து வந்தார்கள். ரகுவும் அருந்ததியின் குடும்பத்தினர் எல்லோரையும் தன் குடும்பத்தினர் போல கவனித்து வந்தார். குமாரும் தனது மருமக்களோடு பாசமாகவே நடந்து வந்தார்.
ரகுவுக்கு, ராம் என்ற ஒரு தம்பி இருந்தார். அவர் வெளிநாட்டில் இருப்பதால் ரகுவின் பிள்ளைகளுக்கு அங்கிருந்து நண்பர்கள் யாராவது நாட்டுக்கு வரும் போது பாடசாலைக் கற்றல் நடவடிக்கைகளுக்குத் தேவையான சகல பொருட்களையும் ஆடைகளையும் இடைக்கிடையே அனுப்பி வைப்பார். வெளிநாட்டுப் பொருட்களையும் ஆடைகளையும் பெற்றுக்கொண்ட பிள்ளைகள் மூவரும் மகிழ்ச்சியடைவார்கள்.
00000
கடும் முயற்சிகளுக்குப் பின்னர் குமாருக்கும் தனியார் நிறுவனமொன்றில் வேலை கிடைத்துவிட்டதில் லீலாவுக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சிதான். குமாரும், தனக்குக் கிடைக்கும் சம்பளத்தில் ஒருபகுதியை வீட்டுச் செலவுகளுக்காக லீலாவின் கையில் கொடுத்துவிடுவான்.
இப்படி மிகவும் ஒற்றுமையாக இருந்த கூட்டுக் குடும்பத்துக்குள் குமாரின் நண்பன் சடாட்சரனின் தலையீட்டினால் குழப்பங்கள் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. அவன் தீட்டிய சதித்திட்டங்களில்; முதன்மையானது குமாரை எப்படியாவது தனது தங்கை விஜிதாவுக்கு கட்டி வைக்க வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. சடாட்சரன் கட்டம் போட்டு திட்டம் தீட்டினான்.
விடுமுறை நாட்களில் ஊருக்கு வரும் குமாரை அடிக்கடி அழைத்து, தனது வீட்டுக்குக் கூட்டிச் செல்வான். சடாவின் சதி வலை தெரியாத குமாரும், கூப்பிடும் போதெல்லாம் அவனின் வீட்டுக்குச் செல்வான். எப்படியோ சடாவின் திட்டங்களைத் தெரிந்துகொண்ட லீலாவுக்கு இது கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கவில்லை. குமார், தாயார் சொல்வதைக் கேட்டால் தானே. அவனுக்கும் விஜிதாவோடு காதல்! நண்பன் சடாவின் பெரு முயற்சியில் கலியாண ஏற்பாடுகள் தடல் புடலாக நடைபெற்றன. தாயாரின் விருப்பத்துக்கு மாறாகவே குமார், விஜிதாவின் கரம் பற்றினான். பின்னர் இந்தத் தம்பதியினருக்கு கமல் என்ற மகன் பிறந்தான். இக்காலங்களில் சடாவும் விஜிதாவும் சொல்வதையே குமார் வேத வாக்காகக் கேட்டு வந்தான். தாயார் லீலாவின் கண்களுக்குள் பொத்தி வளர்த்த குமாரை இப்போது காண முடியவில்லை. லீலாவுக்கும் அதுபெருங் கவலையாகவே மாறியிருந்தது.
விஜிதாவுக்கு தனது கணவனின் குடும்பம் என்றால் ஒரு வகையான ஒவ்வாமை. கொரோனாவைவிடக் கொடூரமான விசக் கிருமிகளாகவே அவர்களைப் பார்ப்பாள். தாயைப் போன்ற பிள்ளை, சிறுவன் கமலும் தனது அப்பம்மா, அத்தை வீட்டார்களை ஒரு தீண்டத்தகாத குடும்பமாகவே பார்த்து வந்தான். சடாவுக்கும் விஜிதாவுக்கும் குமார் அவனது தாய் வழிக் குடும்பத்தார்களுக்கு செலவழிப்பது பிடிப்பதில்லை. அந்தக் குடும்பத்துக்காக தனது வீட்டிலிருந்து ஒரு சதமும் போய்விடக் கூடாது என்பதில் சடாவும் விஜிதாவும் கவனமாக இருந்தார்கள்.
00000
குமார் மாமா தனது வீட்டுக்கு வருவதில்லை என்று அருந்ததியின் பிள்ளைகள் மிகவும் கவலைப்பட்டனர். அவர்களால் குமார் மாமாவின் மாற்றத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. பிஞ்சு மனங்களுக்கு என்ன தெரியும்? அவர்கள் குமார் மாமாவிடமிருந்து பொருட்களைவிட அதிகமான அன்பையே எதிர்பார்த்தார்கள். விஜிதா மாமியின் வருகைக்காகவும் அவர்கள் ஆவலோடு காத்திருந்தார்கள். குமாரின் மாற்றங்களினால் லீலாவும் அருந்ததியும் மிகுந்த கவலையுடனேயே இருந்தார்கள். இருந்தாலும் ரகுவிடம் இதைப்பற்றி அவர்கள் வாய் திறக்கவில்லை.
காலம் தன்பாட்டில் பறந்துகொண்டிருந்தது. திடீரென ஒரு நாள் ரகு மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டார். அந்தக் கூட்டுக் குருவிக் குடும்பத்தில் கல்லெறிபட்டது போல எல்லோரும் மனம் சிதைந்து வாடினார்கள். மிகுந்த மனத்துயரோடிருந்த அருந்ததியும் ரகு இறந்து, இரண்டு மாதங்களிலேயே சுகவீனமடைந்து இறந்துவிட்டாள். பிள்ளைகள் மூவரும் அநாதையாகிய நிலையில் அவர்களை ஆச்சி லீலாவே ஆறுதல்படுத்தினாள். குமார் ஓரிரு தடவைகள் வந்து எல்லோரையும் பார்த்துவிட்டு லீலாவின் கையில் சிறிய தொகைப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டுப் போய்விட்டான்.
அருந்ததியின் பிள்ளைகள் அநாதையாக நிற்பதைக் கண்ட சடா, குமாரின் மனதை மீண்டும் கிளறிவிட்டான். லீலாவுக்கு குமார் கொடுக்கும் காசில் அருந்ததியின் பிள்ளைகள் வாழ்வாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்துகொள்வதை சடா விரும்பவில்லை. விஜிதாவுக்கும் இது ஒரு பெரிய சுமையாகவே தென்பட்டது. காரணமேயில்லாமல் ஏற்கனவே வெறுத்துக்கொண்டிருந்த அவர்களுக்கு அருந்ததியின் பிள்ளைகளின் இந்த நிர்க்கதி நிலை மேலும் எரிச்சலை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. இந்த இக்கட்டான நிலையில் கூட விஜிதா அவர்களை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று மனம் இளகவில்லை. அவர்களைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கவுமில்லை.
யார் செய்த செய்வினையோ லீலாவும் ஒருநாள் அறுபத்தாறு வயதைக் கடந்த நிலையில் மயக்கமடைந்து கீழே விழுந்து, அவசரமாகவே இறந்து போனாள். இருபது வயதுகளைக் கடந்திருந்த நிலையிலும் அருந்ததியின் பெண் பிள்ளைகள் இருவரும் குழந்தைகளைப் போல அழுது புலம்பினார்கள். அருணுக்கும் துக்கம் தாங்க முடியவில்லை. நாட்களின் நகர்வில் மூன்று பிள்ளைகளும் கவலைகளைத் தாங்கிக்கொள்ளப் பழகிக்கொண்டனர்.
இப்போது இந்தப் பிள்ளைகள் மூவரும் வாழ்க்கைச் செலவுகளைச் சமாளிக்க பெறும் பிரயத்தனங்களை மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் சிலபொழுதுகளில் பசியோடும் பட்டினியோடும் வாடினார்கள். தனது தங்கையின் பிள்ளைகள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக குமார் மாமா அவ்வப்போது கொஞ்சம் பண உதவிகளைச் செய்தார். ஆனால் அது சடாவுக்கு அறவே பிடிக்கவில்லை. எனவே அவன் வழமை போன்று குமாருக்கு ஒரு ஆலோசனையை முன் வைத்தான்.
"மச்சான் பேசாமல் அந்தப் பிள்ளைகள் மூவரில் ஒருவரை ரகுவின் தம்பியின் வீட்டுக்கு அனுப்பி வை.." என்று சொல்லிக் கொடுத்தான்.
அதைச் சரியாக கேட்டுக்கொண்ட குமார், அருந்ததியின் இரண்டாவது பிள்ளையான நிர்மலாவை நீர்கொழும்பிலுள்ள ரகுவின் தம்பி வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார். ஆஷாவுக்கு வீட்டுக் கஷ்டங்களைப் புரிந்துகொண்டு வெளிநாட்டுக்குப் போகும்படி குமார் மாமா கூறினார். ஆஷாவோ தன்னால் அது முடியாது என்றும், தனது தாயார் எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் பெண்கள் வெளிநாட்டுக்குப் போகக் கூடாது என்று சொல்லியிருப்பதாகவும் கூறி மறுத்துவிட்டாள்.
அக்காலத்தில் அருண் சாதாரண தரம் எழுதிவிட்டு வீட்டிலிருந்தான். அவனையும் குமார் மாமா உயர்தரம் கற்க விடாமல் தொழினுட்பக் கல்லூரியில் சேர்ந்துகொள்ளும்படி சொன்னார். குமார் மாமாவின் திட்டத்தை விளங்கிக்கொண்ட ஆஷா, தம்பி அருணுக்கு தொழினுட்பக் கல்லூரிக்கு போகாமல், உயர்தரம் கற்கும்படி இரகசியமாக சொல்லிக் கொடுத்தாள். இதற்கிடையில் ஆஷாவின் தங்கை நிர்மலாவும் ரகுவின் தம்பி ராம் சித்தப்பா வீட்டில் சித்தியுடனும் அவர்களது பிள்ளைகளோடும் இருந்தது போதும் என்று, வீட்டு நினைவுகளில் மனம் கலங்கி வீட்டுக்கே வந்துவிட்டாள்.
இதனைக் கேள்விப்பட்ட சடாவுக்கு மிகவும் கோபமாக இருந்தது. குமாரை அழைத்து இன்னும் ஒரு தந்திரத்தை முன்வைத்தான். சடாவின் ஆலோசனையின் பேரில், குமார் தனது ஒரே தங்கை அருந்ததியின் குடும்பத்தை அயலூரில் குடியமர்த்திவிட்டான்.
"பிள்ளைகளே நீங்கள் எந்த ஒரு விசயத்துக்கும் பயப்படாதீங்க.. உங்களுக்கு எது வேண்டுமானாலும் இந்த மாமா இருக்கிறேன். நான் அடிக்கடி வந்து உங்களைக் பார்த்துக்கொள்வேன். ஆனால் எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் இனி எனக்கு கோல் மட்டும் எடுத்துறாதீங்க.. ஏனென்றால் விஜிதா மாமிக்கு உங்கட கோலக் கண்டாலே தலைவலி வருமாம். பிள்ளைகள் கவனமாக இருங்கள். அப்போ நான் வாரேன்.." என்று அன்பொழுகுவது போல பேசிவிட்டு அவர்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டு குமார் வந்துவிட்டான். மாமாவின் வார்த்தைகளை நம்பிய அவர்களும் பேசாமல் அயலூரில் இருந்துவிட்டார்கள்.
குமார் என்னதான் செய்தாலும் சொன்னாலும் உறவுகளைத் துண்டிக்கத்தான் முடியுமேயொழிய வேரோடு பிடுங்கி எறிந்துவிட முடியாது என்பது அவனது மனதை உறுத்திக்கொண்டிருந்தது!
வெலிகம ரிம்ஸா முஹம்மத்
No comments:
Post a Comment