15. பொறாமை - (சிறுகதை)
வெலிகம ரிம்ஸா முஹம்மத்
எண்ணியும் பார்க்காத சில விடயங்கள் நிகழ்ந்துவிடும்போது மனிதன் தளர்ந்து போகின்றான். மனசும் தளர்ந்து போகின்றது. எழுத்தாளர்கள் என்றால் சமூகத்தின் வழிகாட்டிகள், உத்தம புருஷர்கள் என்று எண்ணிய எண்ணங்களெல்லாம் தவிடுபொடியாகிவிட்டதும் அவனது மனம் மிகவும் துணுக்குற்றது. வேதனையடைந்தது என்பதை விட்டுவிட்டு துணுக்குற்றது என்று சொல்வதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. ஏனெனில் பெரும்பாலும் யாருடன் பழகினாலும் உண்மையில்லை. பெரும்பாலான மனிதர்கள் சுயநலவாதிகளாக இருக்கின்றார்கள் என்பதால் இந்த உலகத்தில் வாழ்வதற்கு பயம் ஏற்படுவது சகஜம்தானே?
விமல் இப்படி நினைப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்தது அவனுக்கு ஏற்பட்ட சில கசப்பான அனுபவங்களே. அவன் தன் தொழில் நிமித்தம் உறவுக்காரர் வீட்டில் தங்கியிருந்தாள். அந்த வீட்டின் சொந்தக்காரரான மூர்த்தி, தனது தூரத்து உறவினரான பெரியப்பா ஒருவரின் மகன்தான். தனக்கு அண்ணன் முறையான மூர்த்தி வாசிப்பிலும் சமூக சேவையிலும் மிகுந்த அக்கறை உள்ளவர். அவருக்கு இலக்கியத் துறையில் பெரிதாக ஈடுபாடு இல்லாவிட்டாலும் ஒருசில கட்டுரைகளை பத்திரிகைகளில் எழுதியிருக்கின்றார். பணம் படைத்தவர் என்பதால் அவர் சொல்லும் கூற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒருசிலரும் இருக்கத்தான் செய்கின்றார்கள்.
விமல் அங்குபோன புதிதில் அவனுக்கு அங்கே பெரிதாக பிரச்சினைகள் எதுவும் இருக்கவில்லை. விமலும் ஒரு இலக்கியவாதி என்பதை அப்போது மூர்த்தி பெரிதாக அறிந்திருக்கவில்லை. ஷஏதோ கொஞ்சம் கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறான்| என்பதே அவரது கணிப்பாக இருந்தது. எனவே அவரும் தனது புகைப்படங்கள் வந்த பத்திரிகைகள், கட்டுரைப் பக்கங்கள் என்பவற்றை பெருமையுடன் விமலுக்குக் காட்டுவார்.
விமல் அவரை தனது சொந்த அண்ணனாகவே நினைத்தான். அவரது எழுத்துப் பணிகளிலும் அவருக்கு அவ்வப்போது உதவுவான். விமலின் புத்தக வெளியீடு ஒன்றில் கலந்துகொண்டு பிரதியைப் பெற்றுக்கொண்ட மூர்த்தி, விமலின் இன்னொரு தொகுதியைத் தனது பதிப்பகத்தின் மூலம் தான் வெளியிட்டுக் கொடுப்பதாகக் கூறினார். அந்த விழாவின்போது மேடையில் வைத்தே பல பேர் முன்னிலையில் மூர்த்தி இதனைச் சொல்லியிருந்தார். மூர்த்தியின் நண்பரது வேண்டுகோளுக்கிணங்க விமலின் நூலுக்கான அணிந்துரையை தானே எழுதித் தருவதாகவும் ஒப்புக்கொண்டார்.
காலப்போக்கில் விமலின் திறமையும், வளர்ச்சியும் மூர்த்திக்குத் தெரிந்தபோது அவர் பொறாமையுடன் செயற்பட ஆரம்பித்தார். தனது பொது வேலைகள் பலவற்றையும் விமலிடம் ஒப்படைத்துவிடுவார். ஒருசில தகவல்களை மாத்திரம் சொல்லிவிட்டு, முழுக்கட்டுரையையும் எழுதும்படி உத்தரவிட்டுச் செல்வார். வேறு சில எழுத்துப் பணிகளையும் கொடுத்து குறுகிய நேரத்தில் செய்து தரும்படி கட்டளையிடுவார்.
மூர்த்தியின் பொறாமைத் தீ கொழுந்து விட்டெரிந்து கொண்டிருந்தது. தனது சொந்தத் தம்பி போல் எண்ண வேண்டிய விமலை எதிரி போல எண்ணத் தொடங்கினார். விமல் தனது புத்தகத்தை தயார்படுத்தி அணிந்துரைக்காக அவரிடம் கொடுத்தபோது அதை அவர் தூக்கியெறிந்தார். அந்தப் புத்தகத்தை அவர் பலர் முன்னிலையில் சொன்னதுபோல் கடைசிவரை வெளியிட்டுக் கொடுக்கவே இல்லை.
ஒரு வீட்டில் இரு துருவங்களாக இரு எழுத்தாளர்கள். வெளியில் யாரும் அறிந்தால் எத்தனை அவமானம் என்று விமல் தனக்குள்ளே எண்ணிக்கொள்வான். ஏனெனில் எவரேனுமொருவரின் புத்தக வெளியீட்டு விழா நடைபெற்றால் விமலுக்கும் மூர்த்திக்கும் தனித்தனியாக அழைப்பு விடுக்கப்படும். அவ்வாறு அழைப்பவர்கள்,
"விமல் நீங்கள் மூர்த்தி அண்ணன்ட வாகனத்திலயே வந்திடலாம்தானே. அப்புறம் லேட் ஆகும் என்ற காரணம் எல்லாம் சொல்ல வேண்டாம்" என்று சொல்லுகையில் விமலுக்கு என்னவோ போலிருக்கும்.
ஆனால் மூர்த்தியோ, "ஆமா.. அதுக்கென்ன. என் வாகனத்தில வந்தா லேட் ஆனாலும் பிரச்சினல்லதானே. வீட்டுக்கே வந்திரலாமே.." என்று அவர்களது முன்னால் சொல்லுவார்.
அந்த விழாவுக்கு போகாமல் இருக்கலாம் என்று விமல் ஏற்கனவே எண்ணியிருந்தாலும் மூர்த்தியின் பதிலால் கட்டாயம் போக வேண்டியிருக்கும். சிலவேளைகளில் மூர்த்தி சொன்னதுபோல அந்த விழாவுக்குப் போவாரா அல்லது போகமாட்டாரா என்று தெரியாமல் திண்டாட வேண்டியிருக்கும். மூர்த்தியின் மகனிடம் தூதுவிட்டு ஷஅண்ணன் வருவாரா அல்லது பஸ்ல போகவா?| என்று கேட்கும் சந்தர்ப்பங்களும் பல தடவை ஏற்பட்டதுண்டு. ஏனெனில் போகாவிட்டாலும் குறித்த எழுத்தாளரை அகௌரவப்படுத்துவது போலாகிவிடும். பஸ்ஸில் சென்ற பின் மூர்த்தி அண்ணன் வந்தாலோ அவரை அவமானப்படுத்திவிட்டதாக ஆகிவிடும். இப்படி இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாக அவன் படும்பாடு மனதுக்கு சித்திரவதையாக இருக்கும்.
ஒருநாள் விமல் வேலைவிட்டு வரும்போது அவனுக்கு பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவனது உடைகள் தாறுமாறாக அங்குமிங்கும் பரவிக் கிடந்தன. அது பரவாயில்லை. தான் நேசிக்கின்ற புத்தகங்களும் வீசப்பட்டுச் சிதறிக் கிடந்தன. அதைப் பார்த்தவனுக்கு அழுகை முட்டியது. தொண்டை அடைத்தது. ஓடிச் சென்று அவற்றை எடுத்து அடுக்கத் தொடங்கினான்.
அவன் பின்னால் யாரோ வந்து நிற்கும் அறிகுறி தெரிந்தது. கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தான் விமல். மூர்த்தியின் மனைவி அனுதாபமாக அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு விமலுக்கு அங்கிருக்கப் பிடிக்கவில்லை. எனவே ஒரு வாரத்துக்குள் விமல் வேறு ஓர் இடம் பார்த்துக்கொண்டு அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்றான்.
அதன் பிறகு பயணங்கள் செல்லும் போது எதேச்சையாக மூர்த்தி, விமலைப் பார்த்துவிட்டால் விமலுடன் எதுவுமே கதைக்காமல்; பாதையால் மறுபக்கம் மாறிச் சென்றுவிடுவார்.
சில நேரங்களில் விமல் அவனது நண்பர்களுடன் செல்லுகையில் மூர்த்தியைக் கண்டால் 'அவர் கதைக்கமாட்டார்' என்றெண்ணி பராமுகமாக கடந்து செல்ல நேரிட்டால் அவரே பாதையைக் கடந்து வந்து, "தம்பி எப்படி நலமா?" என்று பேசிவிட்டுச் செல்வார். அப்படி அவர் இரண்டு முகம்கொண்டு நடிக்கும்போது அனலிடை அகப்பட்ட புழு போல விமலின் மனது துடிக்கும்.
தனது நண்பர்களின் முன்னால் இவர் இரட்டை வேடமிட்டால் விமல் சொல்பவைகள்தான் பொய் என அவனது நண்பர்கள் நினைக்க மாட்டார்களா? அவர்கள் அப்படி எண்ணிவிட்டால் அதைவிட வேறென்ன அவமானம் வேண்டியிருக்கின்றது. கோபம், பொறாமை ஆழ்மனசில் பதிந்து போயிருக்கிறது என்றால் அதை அப்படியே வெளிக்காட்ட வேண்டியதுதானே. அதை விட்டுவிட்டு இப்படி நடிப்பதில் என்ன தேவை இருக்கிறது மூர்த்தி அண்ணனுக்கு?
00000
ஒரு பிரபலமான பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியராகப் பணிபுரியும் சண்முகம் என்பவர் ஆரம்ப காலத்தில் விமலின் படைப்புகளைத் தொடர்ந்து பிரசுரித்தார். நாட்கள் நகர்ந்து வருடங்கள் கழிந்தன. இதற்குள் விமலின் எழுத்து முயற்சிகள் வெற்றிகரமாக நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன. புத்தக வெளியீடுகள், நேர்காணல்கள், சஞ்சிகை வெளியீடுகள் என அவனால் ஆனவற்றை அவன் மிகவும் ஆர்வமாக செய்துகொண்டிருந்தான்.
புதிதாக அவன் சிறுகதை எழுத ஆரம்பித்திருந்தான். அதை வாசித்தவர்கள் அவனைப் பாராட்டினர். சிலர் அதில் உள்வாங்கப்பட வேண்டிய விடயங்கள் குறித்து கருத்துத் தெரிவித்தனர். இன்னும் சிலர் அவை தரமாக இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அவனது வளர்ச்சியை இனங்கண்ட சண்முகத்துக்கும் பொறாமை தொற்றிக்கொண்டது.
அவனது பல ஆக்கங்கள் பல பத்திரிகைகள், சஞ்சிகைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன. இதற்கு பல பத்திரிகை ஆசிரியர்கள் களம் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கின்றார்கள். சில சிறுகதைகளுக்கு தேசிய மட்டத்திலும் ஒருசிலவற்றுக்கு சர்வதேச மட்டத்திலும் பரிசுகள், விருதுகள் கிடைத்திருக்கின்றன. காலப்போக்கில் சண்முகம் பணிபுரியும் பத்திரிகைக்கு விமல் அனுப்பிய ஒரு சில கவிதைகளையும் சிறுகதைகளில் ஒன்றையும் தவிர வேறு எதனையும் சண்முகம் பிரசுரிக்கவில்லை. அதைப் பற்றிக் கேட்டால்,
"அனுப்பினீர்களா? இன்னும் கிடைக்கவில்லை. நான் பார்க்கவில்லை.."
"இன்னொரு முறை அனுப்புங்கள்.." என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். விமலும் எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் ஆக்கங்களை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தான். முன்னர் அனுப்பிய சிறுகதையை வேறு பத்திரிகைக்கு அனுப்பி அப்பத்திரிகையில் அக்கதை பிரசுரமாகியும்விட்டது. ஆனால் சண்முகத்துக்கு அனுப்பும் ஆக்கங்கள் எதுவும் பிரசுரமாகவேயில்லை. பொறுமை இழந்த விமல் இது குறித்து மீண்டும் தொலைபேசியில் விசாரித்தபோது,
"தபாலிலா அனுப்பினீர்கள். இதுவரை எனக்குக் கிடைக்கவில்லையே"
"இல்லை ஈமெயிலில்தான் அனுப்பினேன்."
"ஈமெயிலா அனுப்பினீர்களா? நான் இதுவரை அதனைக் காணவில்லையே. அப்போ சிலநேரம் தவறுதலாக அழிந்திருக்கும்.."
இப்படி பொடுபோக்கான பதில்களையே சொன்னார் சண்முகம்.
'அழிந்திருக்கும்' என்ற சொல் எத்தனை அலட்சியமாகச் சொல்லப்பட்ட சொல்? ஈமெயிலில் அனுப்பியவை நாமாக அழிக்காமல் தானாக அழியுமா? சண்முகத்தின் உள்ளத்தில் பொறாமைத்தீ எரிந்து கொண்டிருந்ததைத் தெரியாமல் அப்பாவியாகச் சிந்தித்தான் விமல்.
"அப்போ மீண்டும் தபாலில் அனுப்பவா?" என்று விமல் கேட்கும் முன்பே தொலைபேசி அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
சிறுகதையில் வல்லவர்களாக கருதப்படும் மூத்த எழுத்தாளர்கள் கூறிய திருத்தங்களையும் உள்ளடக்கியே விமல் அந்தச் சிறுகதைகளை பத்திரிகைக்கு அனுப்பியிருந்தான். அப்போ விமலின் சிறுகதையை வாசித்துத் திருத்தியவர்கள் எல்லாம் எழுத்தாளர்களே இல்லையா? எப்படி இந்தக் கதைகளுக்குப் பல பரிசுகள் கிடைத்தன? பொறாமையின் நிமித்தம் எழுத்தாளர்களை மதிக்காத சண்முகம் போன்ற சிலர் இலக்கிய உலகத்துக்குள் இருக்கிறார்கள் என்ற பேருண்மை விமலுக்கு விளங்கியது அன்றுதான்.
மற்றவர்களுடன் பொறாமைக் குணம் கொண்டு வாழ்பவர்கள் எழுத்தாளர்களாக இலக்கியவாதிகளாக இருப்பதற்கு தகுதி உடையவர்கள்தானா? இது போன்றவர்களை இலக்கிய உலகம் இன்னும் தனக்குள் வாரியணைத்துக் கொண்டிருப்பது அதிசயம்தான்.
00000
ஒரு தடவை பத்திரிகையொன்றில் ஆய்வு நூல்களுக்கும் மொழிபெயர்ப்பு நூல்களுக்கும் விருது வழங்குவதாகச் சொல்லி நூல்களைப் பகிரங்கமாகக் கோரியிருக்கிறார்கள். விமலும் பத்திரிகையில் இருந்த தொலைபேசி இலக்கத்துக்கு அழைத்து மேலதிக விபரங்களை தொடர்பாளருடன் கதைத்துத் தெரிந்து கொண்ட பின்னர் தனது ஆய்வு நூலையும் குறிப்பிட்ட நிறுவனத்துக்கு அனுப்பி வைத்தான்.
அந்தப் புத்தகம் தொடர்பாளரின் கையில் கிடைத்த பின்னர், அவர் விமலை வேறொருவருக்கான பாராட்டு விழாவில் சந்தித்து தனிப்பட்ட முறையில் ஷஒரு நேரடி நேர்காணல்| செய்திருந்தார். இதில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளில் பெரும்பாலானவை விமலின் பொருளாதாரம், தொழில் சம்பந்தப்பட்டவையாகவே இருந்தன. விமலின் குடும்பத்தாரது நிதி நிலவரங்கள் எல்லாம் அலசி ஆராயப்பட்டன. பாவம் அவன் சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்தவன், உண்மைகளையே சொல்லிவிட்டதால் குறிப்பிட்ட நூல் தேர்வுக் குழுவுக்கே போகவில்லை.
இவ்வாறான நபர்களிடையே புத்தகம் போடுபவர்கள் பணக்காரர்களாகவும் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்படியானால் மட்டுமே தேர்வுக் குழுவினரின் கைகளுக்குக்கூட நூல்கள் போகும். இது என்ன நியாயமோ? அப்படியே அந்த தொடர்பாளர் எதிர்பார்ப்பது போல அவருக்கு 'கையூட்டு' கொடுத்து விருது பெற விமல் தயாராகவும் இல்லை.
இதனைவிட குறிப்பிட்ட நிறுவனத்துக்கு விமல் தொலைபேசி அழைப்பை எடுத்து தனக்கு நிகழ்ந்த அநீதியை தெளிவுபடுத்தியபோது அந்த நிறுவனர், ஷமை கார்.. மை பெற்றோல்.. மை இஷ்டம்..| என்ற தோரணையில் தாங்கள் நினைத்தவர்களுக்குத்தான் விருது வழங்குவதாகவும், தாங்கள் நினைத்ததைத்தான் இதற்குப் பிறகு செய்வதாகவும் உறுதியாகக் குறிப்பிட்டார். இதனை ஒரு கேள்வியாகக் கேட்டுக் கொண்டு வருவதுதான் சரியில்லை என்றும் சொன்னார்.
அப்படியாயின் ஏன் இவர்கள் பத்திரிகை வாயிலாக விருதுக்கு விண்ணப்பம் கோருகிறார்களோ தெரியாது. விருது வழங்கும் விடயத்தை பொதுமைப்படுத்திக் காட்டி, ஏன் இப்படி ஊரை ஏமாற்ற வேண்டும்? பேசாமல் தனக்குப் பிடித்தமானவரை அழைத்து நேரடியாகவே விருதைக் கொடுக்கலாம்தானே.
விமலுக்கு இவ்வாறான இலக்கிய பூதங்களை நினைத்து மிகவும் வியப்பாக இருந்தது. ஆனாலும் இவர்களுக்கிடையில் வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் இருக்கிறது.
ஒருவன் எழுத்தாளனாக இருப்பதைவிட முதலாவது மனித நேயம்மிக்க மனிதனாகத்தானே இருக்க வேண்டும்? நல்ல மனங்கொண்டு மற்றவர்களின் முன்னேற்றத்துக்கு ஏணி வைப்பவர்கள் பலரும் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. அவர்களுக்காக தனது மனதால் பிரார்த்தித்துக் கொண்டான் விமல்.
இலக்கிய உலகத்தில் மாத்திரமின்றி பொதுவாகவே இவ்வாறான பலர் நம் மத்தியில் உலாவிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் யார் தூயவர்? யார் தீயவர்? என்று அறிந்துகொள்வதற்கு விமலுக்கு தனது அனுபவங்களே துணை நிற்கின்றன.
விமலுக்கு மாத்திரமல்ல அனைவருக்கும் அவரவர் அனுபவங்களே நல்ல ஆசான்களாக அமைந்துவிடுகின்றன!
வெலிகம ரிம்ஸா முஹம்மத்
No comments:
Post a Comment